Het Hoekhuis

Waarom hielden voorbijgangers stil bij het hoekhuis van Izaäk Houck?

Verschillende generaties Houck drukten hun stempel op de stad. Zo was Maurits Ernest Houck (1790-1861) bestuurder van het weeshuis. Zijn naam en familiewapen prijken nog steeds op een gedenksteen boven de toegangspoort aan de Bagijnenstraat. Adrianus Johannes Houck (1837-1912) werkte dertig jaar als gemeentesecretaris voor verschillende burgemeesters. Een kleinzoon van Maurits Ernest kreeg dezelfde voornamen. Deze Maurits Ernest (1858-1939) werd leraar klassieke talen en later directeur van museum De Waag. Dit museum begon in de middeleeuwen als waaggebouw en groeide uit tot een museum over de geschiedenis van Deventer. Hij schreef boeken over de stad en was medeoprichter van sportvereniging Utile Dulci (UD), die begon als cricketclub en later een voetbalclub werd.

Een bijzondere figuur binnen de familie was Izaäk Albertus Houck (1849-1934). Hij volgde geen juridische of medische carrière, maar werd componist. Na een studie natuur- en scheikunde in Leiden keerde hij in 1874 terug naar Deventer om zich te verdiepen in contrapunt en compositieleer. Deze vakgebieden richten zich op het samenspel van melodieën en het componeren van muziekstukken.

Het was de tijd waarin de muziek van de Duitse componisten Felix Mendelssohn en zijn zus Fanny Mendelssohn-Bartholdy populair was. Izaäk raakte erdoor geïnspireerd en componeerde zo’n 90 werken. Van symfonieën tot koorwerken. Deventer had een eigen componist! En dat wilde men weten. Izaäks muziekkamer in het huis op de hoek van de Rijkmanstraat en Brink had een erker. Met de ramen open, hielden voorbijgangers vaak stil om de meester te horen spelen. Zijn muziek klinkt tegenwoordig zelden meer. Maar zijn ‘Symfonie nr. 1, opus 29’ is nog altijd te beluisteren.